Sieb en Nelie, 26 november 2011
Soedan , Yei 34°

November'11 in South Sudan

Hallo allemaal

We zijn alweer een paar weken terug van onze vakantie in Nederland en we zijn alweer begonnen met het aftellen naar onze vakantie in december! Het was super om iedereen weer even te hebben gezien hoewel de tijd veel te kort was! Gelukkig komt december steeds dichterbij....

Laptop
Ouderdom begint ook bij ons al toe te slaan, met name bij Nelie . Op onze terugreis naar Sudan, wat overigens 10 uur langer duurde dan gepland(!!), moesten we weer eens door de zoveelste security check point. Vaak moet je dan je laptop uit je tas halen en je riem afdoen etc. Met de armen vol spullen liep Nelie naar 1 van de stoelen in de wachtruimte bij de gate. Heel stom vergat ze daar haar laptop! Ja, ouderdom slaat echt toe, hoe kun je in de lieve vrede je laptop vergeten??!! Maar goed, het kwaad was geschied en pas bij de volgende stop kwam Nelie er achter dat haar tas wel erg licht was. Bij aankomst in Sudan heeft ze alle mogelijke telefoonnummers geprobeerd en werd ze van het kastje naar de muur gestuurd. Bijna de moed opgevend heeft ze via google een emailadres van het vliegveld weten te vinden en een email gestuurd. Warempel, binnen twee dagen had ze een email waarin ze zeiden dat de laptop gevonden was en dat ze het naar Uganda zouden sturen met de piloot. Vervolgens heeft een collega van ZOA die van Uganda naar Yei gebracht en hij is weer terecht! Alleen de oordoppen waren gejat, maar ja die mogen ze hebben, voor de moeite

Visa
Zuid Soedan heeft weer een nieuw inkomensgenererende activiteit gevonden: het visum. Sinds oktober hebben zij het visum geïntroduceerd. Dit in plaats van het reisvergunning wat 2,5 keer goedkoper was. Het proces is nu, naast dat het duurder is, ook een stuk ingewikkelder geworden. Je moet eerst een officiele brief van je baas vragen waarin heel erg vriendelijk gevraagd wordt of je een visum mag voor 6 maanden. Dat moet van Immigratie kantoor 1 voor goedkeuring naar kantoor 2 om vervolgens weer terug te komen bij kantoor 1, waarna je de brief moet meenemen naar de landingsbaan waar dezelfde gast van Immigratie vervolgens je goedgekeurde brief alsnog afkeurt. En dan begint het hele proces opnieuw......
De collega van Nelie was zo slim geweest om zijn reisvergunning niet te verlengen en bij de landingsbaan op zijn weg uit Soedan kwamen zij daarachter. Tja, dat ging in het verkeerde keelgat en Immigratie wilde hem niet laten gaan, hij moest een boete van 500 pond (circa 130 euro) betalen of de cel in etc etc. Drama ten top. Uiteindelijk hebben ze laten gaan nadat beloofd was dat wij naar hun kantoor zouden komen om de boete te betalen. Hier kwam het moment waar Nelie haar charmes in de strijd ging gooien. Na een hoop gebabbel en gelach en complimenten als ‘wat een mooi uniform heb je aan’ kreeg ze het voor elkaar om een visum te krijgen voor haar collega zonder een boete te betalen. Gooi je haar los, geef complimentjes en geef ze altijd gelijk, dan krijg je een hoop gedaan


ZOA
Afgelopen maand is het ZOA kantoor in Yei verhuist naar een nieuwe locatie, namelijk naar onze compound! Dus Sieb woont nu letterlijk naast zijn werk. De locatie waar we wonen stond al ongeveer een jaar leeg, terwijl het een prachtige locatie is. Na stevige onderhandelingen met de kerk, aan wie de vorige ontwikkelings organisatie de gebouwen had overgedragen, kon voor bijna dezelfde prijs als voor de vorige locatie ZOA de boel overnemen. Zoals je op de fotos kunt zien zijn ze er enorm op vooruit gegaan: de locatie is erg ruim en mooi opgezet.

Een belangrijk onderdeel van Sieb zijn werk voor het einde van dit jaar is het afronden van de (financiele) adminsitratie rondom projecten die aflopen, ondersteuning geven voor het ontwerpen van nieuwe projecten en daarnaast het plannen van de budgetten en administratie voor komend jaar. Dit laatste houdt ook in het plannen van personeelsbezetting en het herzien van de arbeidsvoorwaarden. Genoeg om hem naast zijn dagelijkse werkzaamheden in het draaiende houden van het landenkantoor en algemene en financiele adminsitratie bezig te houden.

Audit en Veldbezoek
Twee week terug kreeg ZOA bezoek van auditors vanuit Nederland. Die kwamen de organisatie en administratie goed onder de loep nemen om te kunnen garanderen dat alles verloopt volgens de eisen en voorwaarden die gesteld worden vanuit donoren en het ZOA hoofdkantoor. Er werd ook een veldbezoek gebracht aan partner organisties en een trainingsplaats voor locale boeren. ZOA steunt in totaal ongeveer 2500 boeren, door middel van training en leningen in de vorm van zaden en gereedschappen. De groep die we bezochten bestond voornamelijk uit jonge kerels die geen opleiding hebben kunnen doen, en daardoor geen levensvoorziening hebben. Met steun van ZOA hebben ze nu ongeveer een hectare aan overgroeid land ontgind (volledig met de hand!). Nu staan ze trots tussen hun gewassen die niet alleen hun maar ook hun hele gemeenschap ten goede zal komen.

Begravenissen
Een paar dagen nadat wij weer terug waren was er iemand overleden aan de overkant van de straat. De traditie is om de hele nacht de weeklagen, te drummen en te zingen. Hoewel wij erg meevoelden met de familie komt het geweeklaag niet echt ten goede aan je nachtrust en wij waren daarom ook wel erg blij dat na 1 brakke nacht ze de ceremonie hadden verplaatst na een andere locatie.
Bijna wekelijks hoor je dat en die is overleden. Het is ongelooflijk hoe vaak collega’s en vrienden naar een begravenis gaan. Vaak zie je ook auto’s rijden die een lijk vervoeren. Ze zijn te herkennen aan de palmbladen aan de voorkant van de auto. Laatst zagen wij een bijzonder tafereel. Een land cruiser met palmbladen kwam ons tegemoet en we zagen dat de auto volgestampt was met huilende mensen. Ergens in het midden van de land cruiser, tussen alle mensen in, lag het lichaam op de grond. Boven het huilen uit hoorde je de autoradio een iets te vrolijk liedje spelen en de chauffeur met een veel te stoere zonnebril op zat heel relaxt met de radio mee te zingen met zijn armpje leunend op het open raam. Het plaatje klopt toch niet helemaal......

Om nog even door te gaan op dit onderwerp;
Een paar week geleden was een meisje van 15 in een plas van nog geen meter diep gevallen. Dit meisje ging naar de school die gebouwt is door een aantal van onze Amerikaanse vrienden hier. Sudanezen kunnen niet zwemmen hoewel er aardig wat water te vinden is in onze omgeving. Hoewel het meisje makkelijk kon staan in het water raakte ze in paniek en is uiteindelijk verdronken. Een van onze Amerikaanse vrienden heeft nog geprobeerd om mond-op-mond beademing te geven maar het heeft niet mogen baten. Vreselijk om te weten dat als ze gewoon haar voeten op de grond had gezet ze nu nog had geleefd.....
Een week later was een ander meisje overleden die naar dezelfde school ging als het meisje van 15 jaar. Dit meisje was rond een jaar of 17 en was zwanger. Ze had besloten om haar baby zelf te aborteren en is daarbij doodgebloed. Het is soms zo moeilijk voor te stellen hoe moeilijk het leven is voor een vrouw in Sudan. Ze kunnen een man eigenlijk niet afweren en dat kan tot het gevolg hebben dat ze zwanger worden. Vaak zijn ze dan tot schande voor de familie of kunnen niet doorgaan met hun school. De enige uitweg die ze dan zien is abortus wat erg veel risico’s met zich meebrengt vooral als je het ook nog eens zelf doet. Mocht ze besluiten het kind wel te houden dan staan ze alsnog ‘met 1 been in het graf’. Hoe vaak wij te horen krijgen dat of de vrouw of de baby tijdens de geboorte is overleden is niet voor te stellen!

Het is misschien niet het meest gezellige verhaal om mee af te sluiten maar dit is wel van alle dag hier in Zuid Soedan. Hopelijk komt hier in de komende jaren verandering in.

Liefs Sieb en Nelie

Siebennelie in Soedan bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl